roaddog

6 วันที่ผ่านมาได้พักผ่อนทั้งหัวกบาล ร่างกายแม้จะไม่ได้หยุดหายใจก็เหอะ แต่ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาก็ไม่ต้องค่อยฟุ้งซ่านสับสน วิตกจริต กังวล หลอน กับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงหรือที่ผ่านไป เติมพลังนิดหน่อยแล้วกูก็กลับมา หวังว่าการกลับมาคราวนี้จิตใจจะนิ่งขึ้น เพราะยังไงสิ่งรอบๆแม่งคงรุมเร้าเหมือนเดิมหรือแม่งอาจยิ่งกว่าเดิม แม่งคงมีอะไรใหม่ๆที่ยุ่งเหยิงเกิดขึ้นแน่ๆวะกูแม่งเชื่ออย่างนั้น    อย่างน้อยที่ผ่านมาจะมีการพบปะกันของสหายที่แม่งไม่เคยสร้างภาพต่อกันทั้งที่เจอกันบ่อยๆหรือบางคนที่แยกตัวไปอยู่กับครอบครัวแม่งคงวุ่นชิปหาย(ครอบครัว) แม่งนั่งสนทนากันยาววะ ตี4 ตี5 กดแม่งไป2คืน สบายสมองชิปยังไงแนวทางการดำเนินชีวิตทุกคนแม่งยังเหมือนเดิม ไอ้พวกมีครอบครัวแม่งก็ยังแสดงออกมาเต้มที่เท่าที่ทำได้วะ    เสียงดนตรีจากเพื่อนเดินทางคู่บุญของน้า และจากกีต้าร์เหงาๆที่มุมห้อง แม่งมีค่ามากกว่ากระหรี่สวยๆที่รัชดา หรือพนักงานสาวๆที่คอยคลอเคลียท่านๆทั้งหลายที่มีอำนาจ แต่มองไม่เห็นค่าอำนาจนั้นที่ได้มา FUCK...............